ERVARINGSDESKUNDIGE Asli Hoeks

Terugkijkend had Asli Hoek de 'verstoorde relatie met eten' al rond haar achtste. 'Ik werd gepest op school. Ze scholden me uit voor dikkerdje en varken. Dat maakte me onzeker en verdrietig. Mijn moeder vertelde me dat ik mijn verdriet beter niet kon laten zien. Dat zou me nog kwetsbaarder maken, dacht zij.'

Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
https://static-content.springer.com/image/art%3A10.1007%2Fs41185-019-0240-1/MediaObjects/41185_2019_240_Fig1_HTML.jpg

TOEN

WAS ASLI OPGEGEVEN

‘Mijn verdriet niet laten zien. Als allochtoon – mijn ouders zijn Turks – zou ik volgens mijn moeder al benadeeld zijn. Het gevolg: in plaats van te huilen, ging ik eten. Dat gaf me troost.’

Als Asli rond haar twaalfde begint te lijnen, merkt ze dat het pesten minder, en de complimenten meer worden. Ze houdt van zingen en dansen, maar in de musicalgroep krijgt ze het idee dat de slanke meisjes leukere rollen en mooiere kostuums krijgen. ‘Daardoor is er een soort mantra in mijn hoofd ontstaan: als ik dun ben, zal ik gelukkig zijn.’

0
269

Wil je dit premium artikel verder lezen?

Sluit eenvoudig een gratis proefmaand af of neem een abonnement om dit artikel en alle andere premium berichten onbeperkt te lezen. Wil je dit?

Ben je al abonnee? Log dan in en lees verder

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.