Home 2009

Laatste blogs

Slecht imago? Geef de schuld aan uw identiteit!

Slecht imago? Geef de schuld aan uw identiteit!

Binnen Zorg en Welzijn wordt regelmatig geklaagd over het slechte imago van de branche. Terecht: met een slecht imago bent u te beklagen dus tijd er iets aan te doen. Overigens laat ik hier graag in het midden of het imago echt zo slecht is als sommige klagers willen doen geloven. Op het jaarcongres van de MOgroep Welzijn en Maatschappelijke Dienstverlening afgelopen oktober kwam zelfs de kleurenconsulente eraan te pas: vermakelijk maar geen echte oplossing van een diepgeworteld misverstand.
Eenzaamheid
Wat de buurt niet kent…

Wat de buurt niet kent…

Als professional moet je soms goed met de neus op de feiten worden gedrukt. Immers loop je het risico je binding met het veld enkel vanaf het papier te beleven. Een voorbeeld: gisteren mocht ik kennismaken in een Bredase wijk waar onze organisatie een pilot gaat draaien. Het gaat om een leefbaarheidsproject waarbij sociale activering en preventie van eenzaamheid voorop staan.
Cito en CITO

Cito en CITO

Cito betekent; met spoed. Er is snel iets nodig van een ándere dienst binnen het ziekenhuis. Een laboratoriumuitslag, een hartfilmpje, een röntgenfoto. Ten bate van de patiënt. Soms ten bate van je eigen afdelingsorganisatie. De 24 uurs-zorg in een ziekenhuis wordt door een beperkte groep medewerkers geleverd.
Zorg en welzijn in Yinchuan

Zorg en welzijn in Yinchuan, midden in China

Wat je als 'anders' waarneemt in een vreemde cultuur wil je vergelijken met het jouw bekende. Als antropoloog weet ik natuurlijk dat “vreemd” op de eerste plaats 'onbekend' is. En als sociaal-pedagoog weet ik dat mensen enorm kunnen leren van het andere, het vreemde. Mijn behoefte om ook als oudere docent te blijven leren bracht me in de arme, Chinese provincie Ningxia.
Opbouwwerker: cowboy of controller?

Opbouwwerker: cowboy of controller?

Kortgeleden heb ik twee wijken overgenomen van een collega die met pensioen is gegaan. Wij zijn beide opbouwwerkers, maar van een andere generatie. Het afscheid van mijn collega begon met een lange en warme overdracht. Wij vertelden elkaar onder anderen verhalen uit de opbouwwerkpraktijk. Tijdens die gesprekken moest ik denken aan een opmerking van Bert Middel (2006).
Wie is wie in de stad

Wie is wie in de stad

In de stad ben ik op zoek naar Eline. De woningbouwvereniging belde net om te zeggen dat Eline daar zat. Ze wilde haar sleutel inleveren, omdat ze niet is wie wij denken dat ze is en daarom kan ze niet op het adres blijven wonen waar ze woont, want dat is dan ook niet haar huis. Waarschijnlijk kreeg Eline argwaan op het moment dat de medewerkster wegging om te bellen, ze is ’m gesmeerd. Ver weg kan ze nog niet zijn en ik probeer het eerst maar eens in de straat die ze laatst genoemd heeft als plek waar ze mogelijk met iemand anders verwisseld is.
De sportschool als buurthuis van de 21ste eeuw

De sportschool als buurthuis van de 21ste eeuw

Dit voorjaar ben ik lid geworden van de plaatselijke sportschool. Er was een dringend advies nodig van mijn huisarts om mij over mijn vooroordelen ten aanzien van dergelijke plaatsen heen te zetten. De laatste keer dat ik een sportschool van binnen zag was meer dan vijftien jaar geleden. Door Anouchka van Miltenburg
De ravage van Rita

De ravage van Rita

Als minister is Rita Verdonk al een paar jaar van het toneel, maar de ra-vage die ze achterliet op het gebied van de inburgering is nog altijd niet te overzien. In de Wet Inburgering liet ze het aanbod van taalcursussen over aan de vrije markt. Gemeenten moesten trajecten aanbesteden en inburgeraars moesten hun cursus eerst zelf betalen. Pas als ze het diploma haalden, kregen ze het cursusgeld weer terug.
Verborgen ellende

Verborgen ellende

Onlangs was ik dagvoorzitter tijdens een conferentie over hulpverlening, zorg en welzijn. Het was in Leeuwarden en het ging over huiselijk geweld. Of beter gezegd, relationeel geweld. Het ging over de vele vrouwen die door hun mannelijke partners mishandeld, vernederd en genegeerd worden. Over de mannen, jong en vaker wat ouder, die onder de terreur van hun vrouw of kinderen te leiden hebben. Kleiner in aantal, maar toch. Door Bert Middel.
Minister van discussies

Minister van discussies

Als minister voor Wonen, Wijken en Integratie heeft Ella Vogelaar veel geblunderd. Haar karakterstructuur leek me allesbehalve handig voor de politiek, maar saai vond ik haar ministerschap bepaald niet. Dan gaat het me niet om al die treurige aanvaringen in de Tweede Kamer, de eindeloze discussie met corporatiedirecteuren of de flaters tegenover Geen Stijl-journalisten.