Registreren Waarom moet u zich registreren voor deze site? Lees meer

Delano

Afgelopen donderdag woonde ik de begrafenis bij van collega Delano Stenhuijs. Op slechts 51 jarige leeftijd overleed hij aan een hartinfarct. Delano was sinds acht jaar jongerenwerker bij MOOI. Het bericht van zijn overlijden heeft mij stevig geraakt.
Delano

Ik heb hem leren kennen als conciërge bij een vmbo-school. Hij werkte daar parttime en het viel mij op hoe hij op natuurlijke en duidelijke wijze met de leerlingen omging. Hij gaf aan het jongerenwerk te ambiëren en zo kwam hij bij MOOI terecht. Ik wees hem er destijds wel op, dat hij weer de schoolbanken in moest. En dat heeft hij gedaan. Hij was toen 43 jaar. Eerst mbo en later het hbo, dat hij vorig jaar succesvol afrondde. Ik moet je zeggen, daar was ik wel een beetje trots op, want doe het maar eens na op die leeftijd. Zelf zij hij: ‘Ik heb mijn kans gepakt’.

In al die jaren heb ik hem, en ook andere jongerenwerkers, zeer regelmatig gesproken, waarbij ik min of meer een goed actueel beeld hield over het jongerenwerk en de ontwikkeling van de jeugd waar zij dagelijks mee te maken hadden. Delano werkte de meeste tijd in ons mobiel jongerenteam. Als er zich op locaties problemen voordoen met jongeren, gaat dit team er op uit. Deze aanpak is heel vaak zeer succesvol gebleken. Dit heeft vooral te maken met de methodiek: direct aanspreken, luisteren naar jongeren en hun problemen op creatieve wijze oplossen. Samenwerking met onder andere de buurt en politie is hierbij van groot belang.

Delano vertelde mij dat hij in toenemende mate jongeren tegenkomt waar nauwelijks nog goed garen mee te spinnen is. Jongeren (soms zeer jeugdig) die al menigmaal met de politie in aanraking zijn gekomen, nauwelijks enig respect hebben voor mensen en omgeving en waarop zeer weinig invloed is uit te oefenen. Etterbakken dus. Nee, hij omschreef ze als ‘ratjes’, want hij had ook oog voor hun achtergrond. Hij zei dan: ‘Maar Dik, het is niet zo dat die gastjes hier zomaar voor kiezen. Je moest eens weten wat ze op jonge leeftijd allemaal al achter de rug hebben. En wat je bij hen thuis voor shit aantreft. Voor hen is dit de enige manier van overleven.’ Altijd sprak hij met een mate van mildheid.

Bovenstaande houding zie ik bij veel jongerenwerkers. Zij kijken niet alleen naar het gedrag, maar ook naar de omgeving en achtergrond van deze jongeren. Bijna unaniem hoor ik jongerenwerkers vertellen dat het gedrag van jongeren alleen kan veranderen als je hen perspectief kan bieden. Delano kende ‘de klappen van de zweep van het leven’ en was daarmee ook eerlijk en oprecht naar jongeren. Kansen. Kansen zien en kansen grijpen, daarin ondersteunen en begeleiden. Daar gaat het om.

Delano had soms last van de matige maatschappelijke waardering voor het jongerenwerk. En ook van de negatieve beeldvorming over groepen jongeren. Maar hij zei ook: ‘Laat ze maar ouwehoeren, als ik maar gewoon mijn werk kan doen.’ Die houding zie ik bij veel jongerenwerkers. Ze hoeven niet zo nodig in de spotlights. Daarom schrijf ik als bestuurder en werkgever van jongerenwerkers deze weblog voor Delano. Hij was een absolute kanjer, zoals zoveel jongerenwerkers.

Dik Hooimeijer (1954) is lid van de raad van bestuur van Stichting MOOI, een welzijnsorganisatie in Den Haag, Zoetermeer en omstreken. Binnen de organisatie heeft hij Marketing & Innovatie als aandachtsgebied. Sinds 1975 is hij werkzaam in de welzijnssector. Hij noemt zichzelf een absoluut welzijnsdier, maar is ook een oprecht criticaster. Naar zijn oordeel is het welzijn te weinig innovatief en speelt het niet altijd in op de tijdgeest. 

Dik Hooimeijer

Gerelateerde tags

2 reacties

  • no-profile-image

    Rob Seijs

    Bijna 2 en een half jaar na dato lees ik dat Delano is overleden. Eind jaren 70, begin jaren tachtig had hij verkering met mijn zus Karin, die helaas 12 jaar geleden overleed. Delano was dus begin twintig toen hij Assendelft kwam binnen wandelen. Hij heeft een onuitwisbare indruk achtergelaten en we hebben het nog regelmatig over hem. Eind jaren 90 heb ik hem nog eens gebeld. hij woonde toen in Amere. Ik vind het echt erg dat hij er niet meer is maar het doet me goed te lezen dat hij wat van zn leven heeft gemaakt en een geliefd persoon was want dat was hij !! Rob Seijs

  • no-profile-image

    Tanja ten Broeke

    Ik ben zelf erg ook erg geschrokken van dit verdrietige nieuws. Ben bijna vijf jaar "buren" geweest met Delano en hoorde nu via via wat er gebeurd is. Delano was een kanjer in zijn werk. Hart voor de jongeren. Een echte topper die zich niet zo maar uit het veld liet slaan. Deze weblog doet eer aan alles wat Delano bereikt heeft, zowel als persoon als in zijn werk!!!
    Ik zal hem missen xxx

Of registreer je om te kunnen reageren.

Zorgwelzijn is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden