Registreren Waarom moet u zich registreren voor deze site? Lees meer

Hokjes in het welzijnswerk

Enkele weken geleden wees een collega mij op ‘Het rendement van zalmgedrag’. Een publicatie van het kennisinstituut Nicis over de zogenaamde ‘projectencarrousel’. Ik heb deze publicatie in één keer, bijna ademloos, gelezen. Wat mij betreft verplichte kost voor bestuurders, directeuren, managers en uitvoerders.
Hokjes in het welzijnswerk

Lees hier meer blogs van Dik Hooimeijer >>

Het biedt namelijk uitstekende handvaten voor toekomstig welzijnsbeleid. De publicatie daagt uit tot strategisch denken en handelen en sluit uitstekend aan op de ontwikkeling ‘Welzijn nieuwe stijl’, die is ingezet door voormalig staatssecretaris Bussemaker.

Ons welzijnswerk staat onder druk door bezuinigingen, waardoor we ons moeten heroriënteren en keuzes moeten maken.

Ik moet eerlijk zeggen: het werd hoog tijd. Als we zien hoe in de loop der jaren fragmentatie is ontstaan in het brede palet van welzijnswerk, ontstaat bij mij het schaamrood op de kaken. We hebben er een zooitje van gemaakt. Die fragmentatie is slecht voor mensen die onderaan de samenleving bungelen. De groep die juist de ondersteuning en vertrouwen van het welzijnswerk nodig heeft. Een voorbeeld: een jonge vrouw van 27 jaar, werkloos, twee kinderen van twee verschillende vaders die uit beeld zijn, zwanger van een nieuw vriendje met een licht criminele achtergrond. Zij kan hulp krijgen van een bijstandsambtenaar, re-integratiemedewerker, schuldhulpverlener, consultatiebureau, huisarts, schoolarts, wijkagent, jeugdzorgmedewerker, opvoedingsondersteuner, schoolmaatschappelijk werker, AMW’er en een buurthuismedewerker. En eigenlijk past ze in geen enkel hokje van deze instellingen. Als het mee zit hebben een aantal periodiek overleg over haar. De vraag is of deze jonge vrouw zich begrepen en geholpen voelt. De kans is groter dat ze teleurgesteld raakt en zich terugtrekt om vervolgens als zorgwekkende zorgmijder door het leven te gaan.

Deels wordt deze chaos veroorzaakt door de projectencarrousel die in de sector is ontstaan met weer nieuwe rollen en functies. Dat moeten wij niet willen en ik denk dat de eerste lijn hier iets mee moet. Temeer daar ik van mening ben dat het lokale welzijnswerk zich veel meer moet richten op sociale stijging van onze klanten. En juist deze klanten lijken vaak verdacht veel op bovenstaand voorbeeld. Onze sector ondersteunt mensen die het niet altijd snappen, niet altijd in de hokjes van de instellingen passen en oh zo gevoelig zijn voor vertrouwen en wantrouwen. Juist deze groep heeft het vertrouwen en de bescherming nodig van wat de publicatie noemt ‘de frontlijnmedewerker’. Met die term sta je als agoog vóór je klant. Op dit vlak raakt de publicatie nadrukkelijk Welzijn nieuwe stijl als het gaat om de agogische ruimte, of beter gezegd, de discretionaire ruimte van de agoog. Deze agoog staat als het ware voor de klant en laat verder niemand toe, die niet in staat is een probleem op te lossen. Het betekent ook dat de huidige eerstelijns agoog bredere kennis moet hebben, een specialistische generalist. Eén iemand die het vertrouwen terugwint, het vertrouwen geeft en bereidt is over grenzen te gaan. Iemand die onderhandeld met andere instellingen en organisaties om problemen daadwerkelijk op te lossen. Feitelijk iemand die ervoor zorgt dat alle kleine hokjes voor zijn of haar klant één groot hok worden.

Dit betekent dat bestuurders hierop strategisch gaan inzetten, directeuren interne voorwaarden creëren om ook werkelijk aan de slag te kunnen, managers hun agogen coachen en stimuleren om die ruimte volledig te benutten en agogen die elkaar stimuleren en ondersteunen in het bewegen binnen die ruimte. Hiermee neemt het eerstelijns welzijnswerk een fundamentele en structurele positie in en wordt daarmee ook minder afhankelijk van de projectfinancieringen.

Dik Hooimeijer (1954) is binnen Stichting MOOI, een welzijnsorganisatie in Den Haag en Zoetermeer, onder meer verantwoordelijk voor Marketing, Innovatie en Projecten. Sinds 1975 is hij werkzaam in de welzijnssector. Hij noemt zichzelf een absoluut welzijnsdier, maar is ook een oprecht criticaster. Naar zijn oordeel is welzijn te weinig innovatief en speelt het niet in op de tijdgeest.

Dik Hooimeijer

3 reacties

  • no-profile-image

    Jilles Soffree

    Prima uitgangspunt. Welzijnsorganisaties bereiken de minima steeds minder vanwege alleen al de prijs voor de koffie in het wijkcentrum.
    Waar ik wel benieuwd naar ben, is wat nu uiteindelijk de oplossing wordt voor de mevrouw uit het voorbeeld van Dik Hooimeijer. De problematiek is dusdagnig dat er met de huidige wetgeving geen oplossing geboden gaan worden. Je kunt de voorwaarden voor deze mevrouw misschien wel verbeteren. Maar het milieu waar zij zich kennelijk in begeeft en haar eigen vermogen zelf richting te geven aan haar leven blijven in dit soort situaties vaak de problemen opnieuw veroorzaken.
    Ik ben het eens met de stelling dat de eerstelijnshulp veel meer ruimte moet krijgen en de bureaucratie hulp niet in de weg moet staan. Er is echter niet alleen hulp nodig, maar in een substantieel deel van dit soort situaties ook blijvende begeleiding / toezich die verder gaat dan nu mogelijk is.

  • no-profile-image

    Edwin

    Wanneer gaan we dit invoeren? Dat gaat een hoop irritatie en geld schelen. het geld is nog daar aan toe, maar de irritatie dat je telkens je verhaal opnieuw moet vertellen.

    vervolgens kom je er achter dat het toch niet werkt en trek je zelf de stekker er uit. Korotm, hulpverlend Nederland wordt wakker en ga op deze nieuwe manier werken.

  • no-profile-image

    Brigitta Bemmelmans

    Prachtig artikel, mijn complimenten!

Of registreer je om te kunnen reageren.

Zorgwelzijn is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden