Registreren Waarom moet u zich registreren voor deze site? Lees meer

MDHG: Dertig jaar vechten voor legalisering van harddrugs

MDHG, de Belangenvereniging voor Druggebruikers, bestaat in september dertig jaar. De organisatie wist in al die jaren uit te groeien tot een ware barricadebeweging. ‘We hebben veel bereikt, alleen de begindoelstelling nog altijd niet.’



Door Hugo Jetten - Het is 1977. Aan de Binnenkant, een gracht in de
Amsterdamse binnenstad, woont Johan Riemens. Twintig jaar eerder was Riemens een
van de medeoprichters van de Pacifistisch Socialistische Partij (PSP) en nu runt
hij aan huis het sociaalhumanistische Martin Luther King Centrum.



Terwijl hij hier eigenlijk werkt aan zijn idealen voor de Derde Weg, een
beweging die zich tegen zowel het communisme als het kapitalisme keert, ziet hij
in zijn buurt steeds meer heroïne gebruikende jongeren rondlopen. Hij kan hun
lijden niet aanzien en windt zich erover op dat de samenleving voor deze
jongeren maar twee plekken kent: de cel of de kliniek.

Riemens vindt dat de verslaafdenzorg uit handen moet worden genomen van
de Jellinekkliniek die volgens de beleidsmakers juist het aangewezen instituut
is om de problematiek op te lossen. Riemens pleit voor hulpverlening vanuit de
eerste lijn: huisartsen, apothekers en buurtwerkers. Deze filosofie vindt gehoor
bij straathoekwerker August de Loor, die sinds begin jaren zeventig, toen
heroïne zijn intrede deed, dagelijks te maken heeft met dolende verslaafden. In
september 1977 richten de twee samen de Medisch-sociale Dienst Heroïne
Gebruikers op, de MDHG.



MethadonverstrekkingIn 1979 wordt Gert Thesingh de
eerste be-taalde kracht van de MDHG, mogelijk gemaakt door subsidie van de
gemeente. Anno 2007 herinnert Thesingh het zich nog goed: ‘Ik zag de gebruikers
binnenkomen met in hun kielzog hun geliefden, bezorgde moeders, huisartsen en
straathoekwerkers. Ik noteerde als secretariaatsmedewerker al hun zorgen en
ideeën. De drugs werden steeds duurder en de criminaliteit nam toe.’

Wat de MDHG deed, stond haaks op de aanpak van de Jellinekkliniek,
schetst Thesingh. ‘Riemens had een aantal artsen zover gekregen dat zij in hun
eigen praktijk methadon verstrekten aan verslaafden. Het idee was dat de
gebruiker zelf invulling moest geven aan zijn leven en dat kon alleen als hij
methadon kreeg. Hij kon dan kiezen: blijf ik methadon gebruiken, zonder de
lichamelijke ellende van heroïne en zonder dat ik de straat op moet om te scoren
van vaak illegaal verkregen geld, of kick ik op den duur helemaal af?



De Jellinekkliniek stelde afkicken als voorwaarde. Zij riepen: “Niemand mag
iets voor de verslaafden doen, alleen wij, want wij hebben de juiste
therapieën.” Vervolgens schreven ze vette rekeningen uit. Wat dat betreft konden
we beter dealen met de GGD.’De GGD verstrekt in die tijd alleen methadon aan de
zwaarste gevallen en stelt aanvankelijk, net als de Jellinekkliniek, afkicken
als voorwaarde. Langzaam maar zeker blijkt de GGD echter ontvankelijk voor de
filosofie van de MDHG.

Giel van Brussel, hoofd methadonverstrekking bij de GGD, weet nog dat
August de Loor hem in 1977 opbelde. ‘Ik werkte net bij de GGD. August vroeg of
ik wilde langskomen. Hij probeerde ons duidelijk te maken dat de hele benadering
van het drugsprobleem om moest. De GGD had toen nog een passieve rol. Alleen als
iemand dood dreigde te gaan aan heroïne of als gebruikers in de gevangenis
ernstige problemen kregen bij het afkicken, kwamen wij opdagen. De MDHG wilde
dat we op grotere schaal methadon gingen verstrekken, zonder over afkicken te
zeuren.’

Uiteindelijk besluiten beide organisaties om twee consultatieartsen aan
te stellen die huisartsen moeten overtuigen van het belang van
methadonverstrekking. Het resultaat is dat honderden heroïnegebruikers voortaan
bij hun huisarts kunnen aankloppen voor methadon en van de straat verdwijnen.


Ook de zogenoemde ‘Stadsdoelencrisis’ draagt bij aan de omslag. Van
Brussel: ‘Onder de heroïneverslaafden waren veel Surinamers. In 1979, nadat zij
voor de eerste keer van de Zeedijk waren geveegd, bezetten zij theater De Doelen
uit onvrede over het drugsbeleid. Ze wilden methadon. Ik hield spreekuur in het
theater, niet om te verstrekken, maar om bijvoorbeeld longontsteking te
behandelen. Die bezetting heeft mede geleid tot de inzet van methadonbussen en
de oprichting van methadonposten.’



Het hele artikel is drie maanden na publicatiedatum te lezen op
href="http://www.zorgwelzijn.nl">www.zorgwelzijn.nl



Administrator

Gerelateerde tags

Of registreer je om te kunnen reageren.

Zorgwelzijn is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden