Registreren Waarom moet u zich registreren voor deze site? Lees meer

Wachtlijst funest voor tieners met een lichte verstandelijke beperking. 'Hoe langer het duurt, hoe minder kneedbaar hij is.'

Rond de 2.500 kinderen en jongeren met een lichte verstandelijke handicap staan op de wachtlijst van orthopedagogische behandelcentra. De negentienjarige Mick uit de omgeving van Den Haag wacht op een intensieve training die hem voorbereidt op zelfstandig wonen. Maar de tijd tikt door. ‘We zijn bang dat als het eenmaal zover is, Mick niet meer wil’, aldus zijn bezorgde moeder.

Door Saskia Klaassen - Met Mick moest het eerst goed
mis gaan. Pas toen kwam de hulpverlening op gang. Zestien is hij, als zijn
moeder een telefoontje krijgt en hoort dat haar zoon brand heeft gesticht in de
flat waar zij wonen. ‘Ik schrok me wezenloos, was helemaal van de kaart’,
herinnert ze zich. De politie komt erbij, het wordt een zaak van justitie.
Uiteindelijk krijgt Mick een taakstraf en wordt hij medio 2004 doorverwezen naar
de kinderbescherming. Tijd is kostbaarInmiddels is Mick
negentien jaar en een boomlange kerel met een vriendelijk gezicht. Hij staat
ingeschreven voor een intensieve training die hem voorbereidt op zelfstandig
wonen. Maar de wachtlijst duurt een jaar. Dit tot grote onvrede van Mick’s
moeder en haar vriend. ‘Je verliest kostbare tijd. De
kneedbaarheid die op zijn zeventiende nog bestond, is met twintig weg. We zijn
bang dat als het eenmaal zover is, Mick niet meer wil.’ De moeder van Mick en
haar vriend stemmen in met een interview op de voorwaarde dat zij anoniem hun
verhaal kunnen doen. Na de aanvaring met de politie willen ze niet herkenbaar
zijn voor buurtbewoners. TrainingMick werd na zijn taakstraf
onderzocht door de kinder-bescherming en doorgemeten bij een psychologisch
onderzoekscentrum. De conclusie verbaasde zijn moeder nauwelijks. ‘Ik hoorde
niets nieuws, maar was wel blij dat het nu op papier stond.’ Mick heeft een zeer
laag IQ van 72, zijn sociale en emotionele intelligentie is gering.
‘Op de hulpverleners kwam Mick leeg over’, vertelt zijn moeder.
‘Dat is ook zo. Hij heeft heel weinig inhoud, geeft alleen sociaal wenselijke
antwoorden.’ Er kwam ook een advies. Alhoewel Mick bijna volwassen is, kan hij
niet op zichzelf wonen. Hij moet een intensieve training krijgen in een begeleid
wonen traject. Dat moet hem helpen om binnen anderhalf tot twee jaar zijn
zelfredzaamheid te vergroten. FasehuizenMoeder en
vriend schrijven de dan achttienjarige Mick in bij De Bruggen. De zogeheten
fasehuizen in Den Haag en Leiden bieden jongeren met een lichte verstandelijke
beperking precies deze hulp. Omdat Mick praktijkonderwijs volgt en vier dagen
per week werkt bij een hoveniersbedrijf, wordt gekozen voor een instelling in de
regio. Mick zelf voelt van begin af aan weinig voor een training.
‘Hij vindt dat we hem eruit schoppen’, weet zijn moeder. De keus
voor De Bruggen is vooral een negatieve selectie, denkt ze. ‘Mick wil niet
“tussen de idiootjes zitten”, zoals hij dat zelf zegt. Bij andere instellingen
lopen jongeren rond die zichtbaar verstandelijk gehandicapt zijn. De Bruggen
heeft dat in zijn ogen niet.’ Gebrekkig sociaal gevoelMick
groeit op in een flat in de omgeving van Den Haag als jongste in een
eenoudergezin met drie kinderen. Met zijn biologische vader heeft hij wel
contact, maar deze bemoeit zich niet met de opvoeding. Zijn oudste broer is
verstandelijk gehandicapt en woont in een instelling. Mick’s moeder heeft altijd
gemerkt dat er ‘iets’ met haar jongste zoon was, maar de school, kinderarts en
kinderpsycholoog wuifden haar zorgen weg. ‘Het viel allemaal wel
mee, zo erg was het niet. Het werd afgedaan als een opvoedingskwestie.’ In groep
drie van de basisschool wordt de jongen doorverwezen naar het speciaal
onderwijs. Zijn leerprestaties blijven achter en hij is snel afgeleid. ‘Op de
Lomschool werd hij tussen schotten geplaatst, anders kon hij zich niet
concentreren.’ Zijn leerkracht vermoedt dat Mick ADHD heeft. Hij krijgt Ritalin,
is op school iets rustiger, maar thuis zeker niet.
InlevingsvermogenEen schoolpsycholoog suggereert later dat er
sprake is van PDD-NOS. ‘Een lichte stoornis in het autistische spectrum. Dat
kwam ook uit het laatste psychologische onderzoek’, vertelt de vriend van Mick’s
moeder. ‘Maar dat is niet het hoofdprobleem.’ Dat is volgens beiden, naast de
geringe intelligentie, vooral een gebrek aan sociaal gevoel. ‘Mick
komt uit een heel sociale familie. Iedereen staat altijd voor elkaar klaar. Je
zou verwachten dat hij dit gedrag overneemt. Maar het zegt hem niets. Het is een
vanzelfsprekendheid, een gegeven waar hij tegenaan kan schoppen’, zegt Mick’s
moeder. Het gebrek aan inlevingsvermogen kwam ook naar voren ook uit zijn
reactie toen Mick werd opgepakt door de politie. ‘Mick is supergevoelig als het
gaat om zijn spullen. Niemand mag eraan komen. Maar dat hij eigendommen van
anderen in brand had gestoken, deed hem niks. Hij vond het alleen jammer dat hij
was gesnapt.’ Het gehele artikel is te lezen in Zorg + Welzijn
Magazine 1 augustus 2007. Drie maanden na publicatie wordt het op de website
geplaatst.

Administrator

Of registreer je om te kunnen reageren.

Zorgwelzijn is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden