Registreren Waarom moet u zich registreren voor deze site? Lees meer

Marokkanendrama: ‘Het is eerder een Nederlands drama’

Fleur Jurgens verzamelde in opdracht van het Instituut Politie en Wetenschap de visie van een groot aantal professionals die direct of indirect met Marokkaanse jongeren werken. Ze schildert een zwart beeld van het leven van jonge Marokkanen. Zelf komen ze nauwelijks aan het woord en ook de verhalen van succesvolle jongeren ontbreken.

Door Martin Zuithof - 'Jurgens doet het
voorkomen dat de hele Marokkaanse gemeenschap niet deugt. Hoe kan dat nou als je
ziet hoeveel Marokkanen op goede plekken terechtkomen in de politiek, sport en
cultuur?’ Hossaine Boulachioukh, opbouwwerker en coördinator van
het Amsterdamse Netwerk voor Sociale Cohesie, windt zich op over “Het
Marokkanendrama”. ‘Ze generaliseert de rotte appels op straat tot alle
Marokkanen. Ze stelt de hele gemeenschap voor als een zwart bord, zonder dat ze
de witte vlekken die er ook op staan meeweegt.´ Boulachioukh vindt
dat het boek van Jurgens niets toevoegt aan publicaties als “Ieder voor zich”
van de antropoloog Frank van Gemert (1998) en “Het multiculturele drama” van
Paul Scheffer (2000). Hij organiseerde daarom een debat over het boek onder de
titel “Voorbij het Marokkanendrama”. Onheilspellende
cijfersJournaliste en filosofe Fleur Jurgens verzamelde voor haar boek de
mening van een groot aantal deskundigen over slachtoffergedrag, de afwezigheid
van ouders, de mogelijk genetische aanleg voor een criminele carrière, de
liefdeloosheid van het huwelijksleven en de softe aanpak van instanties. Deze
opvattingen combineert ze met talloze onheilspellende cijfers en feiten.

Zo heeft volgens het Sociaal en Cultureel Planbureau 70 procent van de
Marokkaanse jongeren slecht geïntegreerde ouders. Van de eerste generatie
vrouwen heeft ruim 60 procent geen of nauwelijks onderwijs genoten. Zeven op de
tien jongeren verlaten het onderwijs met hooguit een vmbo-diploma, waarmee ze
geen officiële startkwalificatie hebben voor de arbeidsmarkt. Jurgens
concludeert dat alleen een harde aanpak resultaat heeft: zet in op discipline,
maak ouders aansprakelijk, houd de politie op straat en kies voor duidelijke
straffen. Mouwen opstropenFouad Sidali, media-adviseur en
oud-journalist, is wél blij met het boek. Sidali, voorzitter van het
Samenwerkingsverband Marokkanen in Nederland (SMN), vindt dat er niet genoeg
over de problemen kan worden geschreven. ‘Het boek is reden te meer om als
Marokkaanse gemeenschap wakker te worden en de mouwen op te stropen. Wat Jurgens
beschrijft, gebeurt. Iedereen kent wel voorbeelden. 'In de grote
steden zijn het feiten: ouders die zich niet bemoeien met de school, de wijk of
de gemeenschap. Marokkanen moeten kritisch naar zichzelf kijken en niet
wegkruipen in de eigen gemeenschap om gezichtsverlies te voorkomen.´

Ook Hans Werdmölder, antropoloog en schrijver van het boek
“Marokkaanse lieverdjes”, heeft wel waardering voor Jurgens werk als journalist.
‘Ze schrijft keurig op wat haar informanten zeggen. Journalistiek gezien is dat
goed, maar als wetenschapper moet je een stap verder
zetten.' 'Zeker als je de publiciteit zoekt met een boek met een
beladen titel als “Het Marokkanendrama” heb je een grote verantwoordelijkheid.
Dan is het vreemd dat je je onderwerp, namelijk de jongeren en hun ouders, niet
gesproken hebt.’ Het gehele artikel is te lezen in Zorg +
Welzijn Magazine 7, juli 2007. Drie maanden na publicatie wordt het op de
website geplaatst.

Administrator

Gerelateerde tags

Of registreer je om te kunnen reageren.

Zorgwelzijn is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden