Registreren Waarom moet u zich registreren voor deze site? Lees meer

Mantelzorg met Gandhi

De samenleving moet bijspringen wanneer iemand zelf niet zijn post kan doornemen, of zelfstandig inkopen kan doen. Wie vroeger nog een verzorgende of begeleider had die je met dat soort dingen kon helpen, moet nu een buurvrouw vragen. En die buurvrouw zal dat gewoon doen, want we helpen elkaar in deze tijd. Maar u raadt het al: er zitten nog veel mensen zonder ondersteuning.
Mantelzorg met Gandhi


Anneke Krakers schrijft het al in haar weblog: vrijwilligers zijn nodig waar de overheid dat nodig vindt. WMO is meedoen. Dus mensen die bijvoorbeeld hun ondersteunende begeleiding kwijtraken door alle veranderingen in de AWBZ, zijn nu aangewezen op mensen uit de buurt.
We zagen de hulpvragen in de verte. Er kwamen signalen vanuit de thuiszorgorganisatie dat ze bepaalde cliënten moesten loslaten, omdat door de herindicatie de begeleiding niet langer werd vergoed. Deze cliënten kwamen bij onze welzijnsstichting in het bestand, want de gemeente financiert onze vrijwillige thuishulp. Verpleegkundigen en thuishulpen kwamen langs om hun cliënten over te dragen. Want begrepen we wel goed dat het hier om kwetsbare mensen ging? Dat ze jarenlang gewend waren aan het vaste gezicht op maandagmorgen, dat er nu een vrijwilliger voor in de plaats zou komen, dat die vrijwilliger niet dezelfde taken zou doen als de verpleging?

En of we dat begrepen. De ernst van deze situatie – ok, laten we zeggen uitdaging – zit hem niet in onbekendheid met deze nieuwe doelgroep. Het is vooral de vraag hoe we deze mensen gaan opvangen. Met ons bestaande steunpunt voor vrijwilligers komen we een heel eind in het werven en plaatsen van mensen voor de sportvereniging en liturgische werkgroepen. Maar het één-op-één koppelen van vrijwilligers aan individuen met een zorgvraag, dat is wel wat anders. We weten wat deze vrijwilligers moeten kunnen, maar of ze te vinden zijn?

De behoefte aan vrijwilligers is groot genoeg. De gemeente verwijst overbelaste mantelzorgers en vereenzaamde senioren door. Bij ons aangekomen vinden ze weliswaar een luisterend oor en aanwijzingen hoe je je netwerk kunt versterken, maar de vrijwilliger die jou op adem kan laten komen, is er niet. Nog niet. Mijn collega’s en ik houden de moed erin, want sinds kort werven we de ‘vrijwilligers voor de zorg’ met PR die barst van aansprekende beeldtaal. Een aantal handen die op elkaar rusten, wijze oude dames in een groen park, een verlegen kind met een aai over zijn bol. Het doet denken aan al die reclamecampagnes van zorgverzekeraars toen de marktwerking zijn intrede deed in de sector. ‘De kortste weg tussen twee mensen is een glimlach’ en dergelijke citaten van iconen als Gandhi lokten niet alleen nieuwe klanten naar een verzekering, maar lieten ook zien hoe mooi en wonderlijk de wereld van zorg is.

Dat wil ik ook niet ontkennen. Maar wanneer ik nieuwe potentiële vrijwilligers informeer over wat er allemaal komt kijken bij bijvoorbeeld het ondersteunen van een mantelzorger, schrikken ze toch een beetje. Want het is nogal wat om op te passen bij iemand in de laatste levensfase, of op te letten bij de onvoorspelbaarheid van iemands dementie. Is er ook werk dat minder confronterend is? De vrijwilliger in spe kijkt belangstellend naar de map Sport en Spel. Want met dat soort werk kun je toch ook goede dingen doen voor de samenleving? Ik knik bevestigend. Even later gaat de vrijwilliger tevreden de deur uit om kennis te maken bij de kaartclub. Daar zochten ze iemand om het ledenblaadje in elkaar te zetten. Fijn dat we daar iemand voor hebben gevonden. De eerste lentezon schijnt naar binnen. Aan het raam glimt de nieuwe poster over mantelzorgers en wie hen kan helpen. Het is nu wachten op de mensen, of op de tijd.

Kaarina Schoonheim (1983) studeerde filosofie en zorgethiek. Ze werkt voor twee welzijnsorganisaties in Brabant. Haar baan beslaat de leiding van een leefbaarheidsproject en coördinatie van een mantelzorg- en vrijwillige thuishulpcentrale.

Kaarina Schoonheim

Gerelateerde tags

3 reacties

  • no-profile-image

    Annelies

    Inderdaad herkenbaar: zorg-vrijwilligerswerk is niet zomaar iets. Mijn ervaring als coorindator buddyzorg is dat de intensiteit mensen niet afschrikt, mits er een goede begeleiding en ondersteuning aanwezig is (ook 24/7). Dan kan de vrijiwlliger ook de taken overzien en afbakenen!

  • no-profile-image

    Rien Brekelmans

    dag Kaarina (en anderen) die vrijwilligers nodig hebben in de zorg,

    Zelf ben ik (met 3 verschillende petten op) al meer dan 15 jaar vrijwilliger bij een niet zo erg geliefde groep in de samenleving (psychiatrische patienten en verslaafden).Maar het is dankbaar werk.
    Vrijwilligers liggen voor het oprapen, als je het maar goed aanpakt. Zelfs hardwerkende tweeverdiendende yuppen zijn beschikbaar, bijvoorbeeld in kortdurende noodsituaties. Als je het maar zodanig aanpakt dat vrijwillgers gemotiveerd worden (en blijven) en dat is een vak apart. Ik wil mijn ideeen en ervaringen best eens met een groep mensen in Tilburg / Midden Brabant delen. Misschien kunnen we nog iets van elkaar leren?

    groetjes,
    Rien

  • no-profile-image

    wanda

    Zo herkenbaar helaas...
    Ook ik werkte bij een steunpunt voor mantelzorgers..Vrijwilligers werk is voor veel emnsen iets waar zij als vrijwilliger een goed gevoel bij willen hebben en waar de vrijwilliger op toegerust moet zijn . Kennis en levenservaring kan daar aan bijdragen.Samen met iemand boodschapjes gaan doen of naar de bioscoop gaan is leuker en vaak makkelijker dan iemand in zijn /haar laatste levensfase ondersteunen.Overal zie ik dat de vraag naar vrijwilligers toeneemt maar het moeilijk is deze te vinden ook in de 'vogelaarswijken' is de 'jacht'op de vrijwilligers in volle gang altans het worden daar betrokken buurtbewoners genoemd! Het mooiste is het als wij {sociaal werkers} de onzichtbare groep onder de stoeptegels vandaan weten te trekken.
    De allochtone buurtbewoners moeten aanspraak gaan doen op 'vogelaarsgeld'eigen innitiatiefen ontplooien die de leefbaarheid en veiligheid in deze buurten ten goede moet komen. Maar zit men daar op te wachten op vrijwillige basis ?Ik vraag het me af...

Of registreer je om te kunnen reageren.

Zorgwelzijn is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden