Registreren Waarom moet u zich registreren voor deze site? Lees meer

Stichting De Hofstede helpt mensen weer aan het werk. 'Iedereen heeft recht op een kans.'

Ze hebben het stempel van de moeilijkst plaatsbaren op de arbeidsmarkt. Maar Stichting De Hofstede in Assen bewijst met haar benadering dat ook zij de stap kunnen zetten naar reïntegratie. ‘We behandelen deze mensen als mens, niet als geval.’

Door Mariëlle van Bussel - Hij loopt rustig over het
terras, vraagt of iedereen geholpen wordt. Helaas, er ontbreekt nog een
citroentaart, hij vraagt het even na in de keuken. Er is kennelijk iets
misgegaan. De bezoekers zal het niet deren, een relaxte sfeer overheerst. Met
vogels op de achtergrond, het geblaat van een schaap op de naburige
kinderboerderij en het groene uitzicht. Even later komt hij terug, de taart op
het dienblad en met een vriendelijke stem de excuses. Kort
lontjeMartin werkt sinds een jaar in de Theeschenkerij in het Asserbos.
Martin is 29 jaar en heeft al een heel leven achter zich. Ooit een gesjeesde
vertegenwoordiger, nu bedient hij gasten op een zonnig terras. De tussenliggende
periode is er een van talrijke baantjes, ontslagen, thuiszitten en uiteindelijk
forensische psychiatrie. ‘Ik had een erg kort lontje’, vertelt hij.
‘Daarnaast ben ik diabetespatiënt en heb ik last van epileptische
aanvallen. Weinig werkgevers konden daarmee omgaan of hielden er rekening mee.
Als ik niet op tijd kan eten, gaat het mis. Dat gebeurde regelmatig. Dan zag ik
het ziekenhuis weer van binnen en hoefde ik niet meer terug te komen op het
werk.’ StempelsDe combinatie van zijn ziekte en agressieve
neigingen leidden ertoe dat Martin moeilijk aan werk kon komen en het nóg
moeilijker kon vasthouden. Uiteindelijk ging het helemaal mis en kwam de
forensische psychiatrie in beeld. ‘Dat stempel kon er ook nog wel bij’, lacht
hij cynisch. ‘Nu hoefde ik helemaal nergens meer aan te kloppen. Sterker nog, de
behandelaars vonden dat ik niet kon samenwerken met anderen, te agressief was en
een cursus toch niet zou kunnen volhouden.’ Wie Martin hier ziet
rond lopen kan niet vermoeden dat hij tot voor kort een ‘moeilijk geval’ was.
Een jaar Theeschenkerij heeft hem goed gedaan. Zoals het werk zoveel deelnemers
goed doet. Dat is precies de opzet van Stichting De Hofstede. Mensen die een
moeilijk overbrugbare afstand tot de arbeidsmarkt hebben – ‘die achter in de rij
staan’, zoals voorzitter Jan Kok het verwoordt – de kans geven weer een stap te
zetten in de juiste richting. Geen hulpverlenersStichting De
Hofstede bestaat sinds 1995 toen Kok, destijds werkzaam in de ggz, gevraagd werd
door de gemeente om de recreatieve functie van het Asserbos te combineren met
het creëren van werkgelegenheid voor langdurig werklozen. ‘Een winwin-situatie’,
bestempelt Kok het. ‘Hét kenmerk van sociaal ondernemen.' De
Theeschenkerij, het eerste werkproject, opende zijn deuren in 1999. Later
volgden de Theekoepel waar kunst- en cultuurevenementen plaatsvinden, het
Natuureducatief centrum Kroezehof, de Gouverneurstuin met haar jaarlijkse
Tuinfestival en het openluchttheater Tivoli. De Hofstede neemt op alle locaties
de horeca, het onderhoud en logistieke werkzaamheden voor zijn rekening en
verzorgt tevens de programmering van het festival. Daarnaast verzorgt het sinds
begin dit jaar ook een deel van de groenvoorziening van de
Gouverneurstuin. Extra steunInmiddels werken op alle locaties
samen zo’n dertig mensen, in de leeftijd van achttien tot 65 jaar, met een
achterliggende problematiek variërend van burn out tot psychosociale
belemmeringen. Maar voorop staat de langdurige werkloosheid. Kok: ‘Wat er verder
speelt interesseert ons niet, natuurlijk wel in menselijke zin, maar niet
inhoudelijk. Hier zijn het gewoon mensen die extra steun nodig hebben om de stap
te maken naar reïntegratie, scholing of werk.’ De link met
bijvoorbeeld de ggz, meestal de verwijzer, hoeft niet benadrukt te worden,
vinden ze bij De Hofstede. Daarom ook geen nauwe samenwerking met de
instellingen, juist in het kader van vermaatschappelijking. ‘We hebben ervoor
gekozen om deze projecten in een aparte stichting onder te brengen, zodat de
deelnemers niet hoeven te werken in een setting die gelieerd is aan de ggz.’
Vanuit hetzelfde idee hebben de drie professionals die de
deelnemers begeleiden geen achtergrond in de hulpverlening. Kok: ‘Hulpverleners
in deze setting zullen met bepaalde ogen naar de deelnemers kijken. Dat is een
handicap. Die fout willen wij niet maken, we benaderen mensen als mens, niet als
geval.’ Het gehele artikel is te lezen in Zorg + Welzijn
Magazine 1 augustus 2007. Drie maanden na publicatie wordt het op de website
geplaatst.

Administrator

Of registreer je om te kunnen reageren.

Zorgwelzijn is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden