Registreren Waarom moet u zich registreren voor deze site? Lees meer

De toekomst van mijn dochter

Ik schrijf aan een roman, nu bijna een jaar lang over het leven van mijn dochter. Het is geen zielig verhaal of verhaal voor lotgenoten. Het wordt een literaire roman. Tenminste dat hoop ik, want wat dat betreft blijf je afhankelijk van het oordeel van literair recensenten na publicatie. Ik schrijf het op basis van de input die mijn dochter mij regelmatig geeft, en mijn en de observaties van mijn vrouw in de afgelopen 14 jaar. Bij het schrijven word ik gecoached door een bekende schrijfster.
'Als je over de problemen van je dochtertje een roman schrijft wordt het je soms te veel'
'Als je over de problemen van je dochtertje een roman schrijft wordt het je soms te veel'

Ik ben op de helft van het verhaal en schrijf het samen met mijn dochter. Zij is meervoudig gehandicapt, en dat maakt het proces niet makkelijk. Ik vertel haar elke twee weken wat ik heb geschreven, over wat we hebben meegemaakt, en waarom ik dat op die manier beschrijf. En zij vertelt mij of dat zo is, of het klopt, of dat het klinkklare nonsens is. Het is haar verhaal, en het moet dicht bij haar leven en haar persoon blijven staan. Hoe inlevend ik ook probeer te zijn, zij kan een andere voorstelling hebben van wat in haar wereld gebeurt.

Als je over de problemen van je dochtertje een roman schrijft wordt het je soms te veel: De angst voor haar toekomst op papier. Want tot nu toe gaat de roman over haar huidige leven. Maar het tweede deel gaat over haar toekomst. En dat wordt het moeilijkste deel. Dat is fictie.

Ik wil jullie een serieuze vraag stellen. Wat willen jullie graag weten als je een roman leest over een 14-jarig meisje, dat ernstig spastisch en vergroeid is, epileptisch, een ernstig hartprobleem heeft en licht verstandelijk gehandicapt. Dat laatste niet qua taal, met wel op het terrein van dat 'stomme' rekenen.

Misschien helpt het jullie als ik de eerste regels van onze roman op deze blog publiceer. Dan zien jullie de vorm. Jullie reacties helpen. Het is een soort crowdsourcen, en het zal me zeker helpen. Want een schrijversdip over het deel van het boek wat gaat over haar leven in de komende 14 jaar, daar zitten ik en mijn dochter niet op te wachten, want dit verhaal, dat wordt zeker de moeite waard, daar zijn we samen van overtuigd. Reacties kunnen jullie sturen naar Kolder@draoidh.nl Namens ons samen alvast hartelijk bedankt.


De ontdekking

 

'En als ik nou gewoon een ruwe diamant blijf. Wat is daar mis mee. Ik ben nu eenmaal geen perfect geslepen steen.'

De dag dat mijn leven van koers zou veranderen was ongeveer zeven maanden voor mijn geboorte. Op vierentwintig juni negentienachtennegentig. Ik wist uiteraard allang wat er aan de hand was, mijn ouders nog niet.

En juist op mijn mamma's verjaardag zei ze tegen mijn pappa: 'Marcel, ik voel haar niet bewegen'.
'Natuurlijk voel je haar nog niet bewegen, je bent net 3 maanden zwanger schat, over een maand is het anders,' weerstreefde hij.
'Luister Marcel, bij de zwangerschap van onze zoon Machiel had ik niet zo een raar voorgevoel. Ik ben angstig. Als we terug zijn van vakantie wil ik meteen een echo.'
'Je maakt je zorgen om niets, Michelle, meisjes zijn nu eenmaal verschillend van jongens. Kleine vrouwtjes bewegen van nature minder.'


Ik merk dat mamma zachtjes met haar hand over haar buik wrijft. Het voelt fijn. Het voorgevoel van haar klopt trouwens wel. Maar sommige dingen kun je beter nog niet weten. Het is mijn geheim. Ik zou van alles tegen haar willen zeggen. Ook wat er werkelijk aan de hand is. Maar de tijd is nog niet rijp. Ze gaat het binnenkort vanzelf ontdekken.
....

Gerelateerde tags

Of registreer je om te kunnen reageren.

Zorgwelzijn is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden