Magazine Neem nu een abonnement op Zorg + Welzijn magazine Lees meer

Magazine

Deze maand op de cover van Zorg+Welzijn magazine:
Waarom het aantal verwarde personen blijft stijgen
Het lijkt logisch. Wie wat wil doen aan de toename van de mensen die verward op straat belanden, voorkomt dat mensen überhaupt zo verward raken. Maar dat gebeurt weinig. ‘Eerlijk gezegd is er de afgelopen vijf jaar niets verbeterd.’

Heb je het magazine al eens gelezen?

Blader hier digitaal een van onze nummers door >> 
Wil je een abonnement? Kijk hier voor meer informatie >>

Lees verder in Zorg+Welzijn magazine van juni:

'Ieder mens, hoe kwetsbaar ook, heeft kracht'
Je krijgt mensen alleen in beweging als je aansluit bij wat zij willen. Judith Wolf beschreef hoe dat moet. ‘Professionals mogen persoonlijker zijn.’ Lees hier het webartikel >>

Vier deskundigen over: Het levenseinde
‘Stervensbegeleiding kun je ook overlaten aan sociaal werkers.’ De discussie over voltooid leven heeft het belang duidelijk gemaakt van aandacht voor levensvragen van ouderen. Beschikken professionals over voldoende vaardigheden en competenties om hiermee aan de slag te gaan?

Tot de dood ons scheidt
Wat doe je als je partner ziek wordt en je zelf al op leeftijd bent? Ouderemantelzorgers voelen zich zwaar overbelast, maar blijven onophoudelijk voorhun geliefde zorgen. Hulp laten ze nauwelijks toe. En dan? ‘Ik maakvoorzichtig kennis, kom geregeld langs, stapje voor stapje laten ze me toe.’ Lees hier het webartikel >>

Pagina Onderzoek: Vrijwilligers waardevol voor onveilige gezinnen
Kunnen vrijwilligers iets betekenen voor gezinnen waarin de veiligheid en ontwikkeling van kinderen worden bedreigd? Lukt dat bij zo’n zware doelgroep? Onderzoek van Humanitas wijst uit dat het kan en veel oplevert.
Kijk voor meer onderzoek op de website>>

Het keukentafelgesprek: 
Ida Grasdijk (61) is directeur van werkgeversverband ZorgpleinNoord. 'We werken als zorgwerkgevers aan toekomstgerichte ouderenzorg, want we hebben nu al te maken met een verdubbeling in het aantal vacatures als je vergelijkt met vorig jaar. Er staan permanent ruim driehonderdvacatures op onze vacaturesite.'

Het regieteam #4: 'Het kan niet zo zijn dat je er alleen voor staat'
‘Wanneer ik hun binnenkort ergens tegenkom, dan pak ik ze. Reken daar maar op!’ Als het gebeurt, is de impact groot: bedreigingen aan het adres van hulpverleners. Hoe ga je hier als team mee om?

De cliënt spreek: 'Het is alsof ik niet zelf kan lopen'
De Poolse Monica (28) woont nu drie jaar in Nederland en is moeder van een net vijf maanden oude dochter. Vader is uit beeld nadat Monica bij hem wegging en in de vrouwenopvang terecht kwam. 'Uiteindelijk wil ik graag een eigen huis en op eigen benen staan om goed voor mijn dochter te kunnen zorgen. Dat is nog best lastig. Ik kom niet zo snel voor een woning in aanmerking, maar mag in deze crisiswoning maar dertien weken blijven.’

Relationeel werken #4: 'Op deze plek kunnen ze zien dat het anders kan'
Evelien Regnat werkt als sociaal makelaar voor Stichting Me’kaar in het Utrechtse Geuzenkwartier, een oude volksbuurt. Ze is samen met collega’s verantwoordelijk voor de buurtspeeltuin, dat is ook haar uitvalsbasis.

Instituut voor Publieke Waarden: Meten is weten?
Wijkteamprofessionals worstelen met kinderen en jongvolwassenen als Leyla. Omdat ze eigenlijk best veel zelf kunnen. Maar tegelijkertijd een heel specifieke individuele vorm van zorg nodig hebben. Leyla wil in de ICT-sector werken en dat is geen onrealistisch verlangen. Maar Leyla heeft de ene week veel ondersteuning nodig omdat het dan chaos is in haar hoofd. Maar er zijn ook weken dat een simpele check-in voldoende is. Een heel flexibele vorm van zorg dus. En ook nog eens van een individu waarmee ze een klik heeft.

'We zijn nog niet zo preventief als we zouden willen'
Mariska Overgaag (29) is de nieuwe Sociaal Werker van het Jaar. De Zoetermeerse richtte Meldpunt EMMA (Eerder Melden, Minder Achterstanden) op. ‘Mensen zijn opgelucht als er iemand van EMMA voor de deur staat. Wij komen niks halen, maar iets brengen.’

Column: Venray in verandering
Rechts zie ik de keurige Schout, links de rauwe Amber. Rechts Venray in verandering, het Venray van de vrijwillige Willy’s.Links versteend Venray, een Venray waaraan decentralisatie, participatie en bewonerscommissie voorbij lijken te zijn gegaan.Twee flats. Beide zeshoog. Beide sociale woningbouw. Twee werelden. Zouden de Venraynaren rechts gelukkiger zijn dan links?

Artikelen uit Zorg + Welzijn Magazine

  • 1-Rudy-Brzesowsky

    Mantelzorg ‘tot de dood ons scheidt’?

    Wat doe je als je partner ziek wordt en je zelf al op leeftijd bent? Oudere mantelzorgers voelen zich zwaar overbelast, maar blijven onophoudelijk voor hun geliefde zorgen. Hulp laten ze nauwelijks toe. En dan?

  • 1-Judith-Wolf-Eut-van-Berkum

    ‘Professionals focussen te veel op één probleem’

    Hoogleraar Judith Wolf: ‘Wat je in de volle breedte van het sociaal domein ziet, is dat professionals heel sterk de neiging hebben om mensen te begeleiden op het probleem dat de focus is van de organisatie waar ze voor werken.'

    3
  • 1-whitney

    Een eigen leven, maar met hulp

    In Apeldoorn vormt de opstapwoning de laatste stap naar een ‘normaal’ leven. ‘Ik ken bijna alle honderd opstappers en met de meesten gaat het goed. Voor de buitenwereld zijn ze niet anders dan andere mensen’, dat zegt stadsdeelregisseur Astrid Willemsen in het meinummer van Zorg+Welzijn.

  • 1-Pieter-Tops-Claudia-Kamergorodski

    Criminaliteit is ook een soort burgerkracht

    In steeds meer buurten, wijken, zelfs dorpen wordt criminaliteit ‘normaal’. Onder andere dankzij de participatiesamenleving. Pieter Tops: ‘Criminele structuren bieden sociale bescherming als mensen die elders niet vinden.'

  • 1-mannenopvang-iStock

    Mannenmishandeling is nog steeds een taboe

    ‘Het komt geregeld voor dat bijvoorbeeld huisartsen bij signalen niet doorvragen, omdat ze er geen rekening mee houden dat ook een man slachtoffer kan zijn van mishandeling.’

  • 1-zelfsturing-Bigstock

    Is zelfsturing de oplossing of het probleem?

    ‘We vinden het toch belangrijk dat cliënten meer eigen regie krijgen? Hoe kan een professionals dat stimuleren als hij zelf geen eigen regie heeft?’ Dat zegt klinisch psycholoog Joost Walraven in het aprilnummer van Zorg+Welzijn.

    1