Oudermishandeling: Je kind als huistiran
08-06 2010 | 11:13 | Door: Han van de Wiel/Fotografie: Sabine Joosten
Kinderen die hun ouders mishandelen. Het komt veel voor, maar onzeker is of het meer voorkomt dan vroeger. En naar de oorzaken van dit fenomeen is het ook gissen: onderzoek ontbreekt. Net als een passend hulpaanbod.
Ine is een alleenstaande moeder, van Tim (15 jaar). Ze omschrijft Tim als agressief. ‘Hij trekt zich nergens wat van aan en doet thuis precies waar hij zin in heeft. Tim wordt woest als hem iets niet bevalt. Hij gilt vaak, scheldt en smijt met deuren.’ Ine zegt: ‘Toen hij tegen muren begon te trappen, werd ik bang dat hij me nog een keer een klap voor mijn kop zou verkopen. Hij groeit me boven het hoofd. Als kleuter kon hij ook altijd al zeuren, drammen en gillen. Hij maakt hier de dienst uit in huis. Ik durf bijna niets meer tegen hem te zeggen. Hij chanteert mij ook: “Als je mij nu geen geld geeft, houd je niet genoeg van mij”. Hij weet dat ik daar gevoelig voor ben.’
Huiselijk geweld
Oudermishandeling, niet te verwarren met ouderenmishandeling, is een vorm van huiselijk geweld, waarbij het geweld economisch, lichamelijk, psychisch of seksueel kan zijn. Nonja Meintser, senior adviseur bij MOVISIE, is de hoofdauteur van het rapport ‘Wordt Vervolgd’, waarin experts aan het woord komen over trends en ontwikkelingen in huiselijk geweld. ‘Naarmate we preciezer naar huiselijk geweld kijken, onderscheiden we steeds meer vormen en neemt het aantal termen toe: (ex-)partnergeweld, oudermishandeling, ouderenmishandeling, kindermishandeling, incest/seksueel misbruik, eergerelateerd geweld, huwelijksdwang, dating violence. Dat is verwarrend, maar het heeft wel een functie. Elke vorm van huiselijk geweld vraagt namelijk om een eigen aanpak. En om het ingewikkelder te maken: in het overheidsbeleid wordt steeds vaker de term “geweld in afhankelijkheidsrelaties” gebruikt. Die omvat meer vormen van geweld dan “huiselijk geweld”, dat dus ook al een paraplubegrip is. Maar in het contact met slachtoffers en plegers spelen al die termen meestal geen rol. Als een slachtoffer haar of zijn klacht verwoordt als “ik word gekoeioneerd door mijn kinderen”, dan is dat de juiste term.’
Lees verder in Zorg + Welzijn Magazine nr 6, juni 2010.
Volg ons op +
Meer nieuws +
Deze maand in Zorg + Welzijn: +
Sociale media
in de ouderenzorg »
Geestelijke
gezondheidszorg in de
gevangenis »
Een koeriersbedrijf
voor mensen met
een lastig lichaam»
Reacties (3)
e.m.jansen | 17-06-2011 | 06:20
Onmacht,pedagogische tekort koming,noem maar een oorzaak. Het belangrijkste is HULP als erom gevraagd wordt !!! Als herhaaldelijk je huis en jijzelf "verbouwd" wordt en de politie ziet het gebeuren en doet niets ??wat moet je dan ??En als ze dan komen is de dader (zoon) ineens slachtoffer en wordt weg gestuurd en het slachtoffer (vader) wordt dader,met de mededeling sloten van de woning te veranderen en maar weer te bellen als het weer uit de hand loopt ?Maatschappelijk werk waar de zoon gesprekken heeft weten het ook niet meer en opnemen kan ook zomaar niet.........dus laat je je maar als vader in elkaar slaan tot het te laat is...........want dan doet de politie wel wat !!!!!!!
Ik heb een klacht over deze reactie »Anoniem | 19-03-2011 | 05:08
Onmacht van ouders, jazeker. Maar dan niet (alleen) als oorzaak maar vooral ook als gevolg van geweld. En onmacht van onderwijs, jeugdzorg en gezondheidszorg. Deze moeten beter samenwerken met elkaat en met de ouders om de juiste zorg tijdig te kunnen bieden. ADHD is een belangrijke oorzaak van geweld van kinderen tegen hun ouders. Bij niet tijdige en juiste behandeling ontwikkelt ADHD zich tot ODD en CD. Neiging tot drugsmisbruik t.g.v. ADHD maakt het verhaal compleet. Kind en ouders dreigen aan miscommunicatie en wachtlijsten ten onder te gaan. Het is een verlies - verlies situatie, er zijn alleen maar slachtoffers.
Ik heb een klacht over deze reactie »Dit is een anoniem bericht. Het e-mail adres bestaat niet of is in ieder geval niet correct.
| 02-07-2010 | 09:36
Ik mis siblinggeweld.
Ik heb een klacht over deze reactie »