We all stand together van Paul McCartney was mijn eerste favoriete popnummer. In de bijbehorende tekenfilmclip stuit Rupert de Beer in het bos op een dansritueel van een kikkerkoning en zijn onderdanen. Samen vieren ze hoe ze het door hun onderlinge solidariteit, ondanks overal aanwezige hongerige vijanden, volhouden in het sprookjesbos. Ik moest aan Rupert denken bij een tv-discussie over de toekomst van de ouderenzorg.
Een oude dame klaagde dat zij ‘met keihard werken dit land had opgebouwd’, en haar vanwege de schaarste in de ouderenzorg nu ‘alles werd afgepakt’. Dergelijke retoriek is bepaald niet nieuw. In allerlei varianten hoorde ik het de afgelopen vier jaren ook regelmatig bij mijn collega-politici. Blijkbaar is de politiek bezig om de ouderen op een vreselijke manier te pakken. Merkwaardig is dan weer wel dat ook de jongeren zich vreselijk miskend voelen.
De pas opgerichte jongerenbeweging G500 constateert op haar site dat de macht veel te veel in handen is van ouderen. Zij pleit daarom voor afdracht van vermogen door ouderen om zo hun zorg te bekostigen, aangezien jongeren deze kosten niet meer kunnen dragen. Wie heeft er gelijk?
Of is het zo dat ze allebei gelijk hebben en is het allemaal de schuld van de tussenliggende generatie, de babyboomers? Nee, ook dat is blijkbaar niet het geval, als je tenminste de pas opgerichte 50+ partij moet geloven. Zij vindt juist dat hún generatie op een onverdraaglijke manier altijd weer overal de pineut is.
Nog los van de kwaliteit van de argumenten van al deze groeperingen – kan elke generatie niet met evenveel recht het ‘opbouwen van Nederland’ claimen? – is het vooral de verongelijkte toon, het zwelgen in eigen achtergesteldheid, die mij tegenstaat. Ik vind dergelijke geluiden onhebbelijk en ik ben er ook van overtuigd dat geen van deze initiatieven ons verder gaat helpen.
Let wel, ik zeg niet dat er geen problemen zijn. De zorg staat in de nabije toekomst een onvoorstelbare uitdaging te wachten. Als we niets doen stijgen de zorguitgaven straks tot de helft van alle overheidsuitgaven. Het is onvermijdelijk dat we moeten nadenken over overheveling van zorgtaken van professionals naar de samenleving. Maar dat lukt alleen als de verschillende generaties hun verongelijkte toon achter zich laten en zich ieder op de eerste plaats afvragen wat zij zelf voor de zorg, de samenleving en voor de andere generaties kunnen doen.
We all stand together, indeed!
Sabine Uitslag is sinds 2008 lid van de Tweede Kamerfractie voor het CDA. Zij houdt zich bezig met zorgbeleid (verpleeghuizen, Wmo, Awbz), alcohol- en drugsbeleid en jeugdbeleid. Ze heeft aangekondigd dat ze na de verkiezingen in september 2012 niet meer terugkeert in de Kamer.
door
Sabine Uitslag
9 jul 2012